Kalemiyle köşeyi tutanlar ve mikrofon uzatılıp görüşüne danışılanlar öyle göklere çıkardılar ki filmi gidip görmek farz olmuştu. Aslında itiraf edeyim "Ağlak bir film olmuş" dedikleri için tercih ettik. Hazır depresif durumlar devam ediyor, hava da tam gözyaşına müsait bundan iyi bir tercih olmazdı. En son birlikte Others'i izleyen Leyla, Filiz ve ben dün Astoria'daydık.
Konu itibariyle güzel, oyunculuk (her karakter için ayrı ayrı) mükemmel ancak öyle Ayşe Özyılmazel'in tabiriyle, "Yılmaz çıtayı çoookkkk yukarılara koymuş bundan sonra işi çok zor. Filmi 4 kere izledim"lik bir durum da yok. Bir kere izledin mi yetecek cinsten. Kızlarla ortak kararımız Neşeli Hayat bir kere Vizontele'nin yanından geçemez. Ancak Organize İşler'den çok çok iyi bir gerçek. Bazı sahnelerde güldüm, peki ağladın mı derseniz; ağlayacak bir durum olduğundan değil sırf ağlayasım olduğundan ağladım. Hem de nerde yeni yıl şarkısında. Gerisini siz düşünün. Yazar takımının filmden bu kadar etkilenmesi acaba halktan çok uzak kalmalarından mı? Bu filmde onlarla yüzleşmek değişik gelmiş olabilir. Oysa Rıza'lar, Aynur'lar, Lokman'lar metrobüste, otobüste bol miktarda var.
0 comments:
Yorum Gönder